incrēdĭbĭlis — Lewis & Short
incrēdĭbĭlis, e, adj.2. in-credo.
fides,Cic. Fam. 13, 54:
quaedam et prope singularis et divina vis ingenii,id. Or. 1, 38, 172:
voluptas,id. Cat. 1, 10:
foedus sceleris,id. ib. 2, 4:
furor,id. Sull. 27:
rem facere incredibilem,id. Inv. 2, 13, 42:
incredibilia probabilibus intexere,id. Part. 4, 12:
incredibile est,it is incredible, id. Att. 13, 23, 3:
praeter spem atque incredibile hoc mihi obtigit,unforeseen, Ter. Phorm. 2, 1, 9:
incredibile est, quanta me molestia affecerit,Cic. Att. 15, 1, 1; so Quint. 1, 1, 32. —With inf.:
incredibile est, a filio patrem occisum,Quint. 7, 2, 31:
incredibilem in modum concursus fiunt,Cic. Att. 5, 16, 3:
incredibile quantum coaluere,Just. 36, 2 fin.—With sup. in u (not in Cic.):
incredibile memoratu est, quam facile coaluerint,Sall. C. 6, 2.—
incredibiles cogentur credere,App. Trim. p. 93, 25.— Hence, adv.: incrēdĭbĭlĭter, incredibly, extraordinarily (class.):
quibus ego incredibiliter delector,Cic. de Sen. 15, 51:
consentire,id. Phil. 1, 15, 36:
pertimuit,id. Att. 8, 7, 1.