jurgo — Lewis & Short
jurgo, āvi, ātum (ante-class. jurigo, 1, v. n. and
Plaut. Merc. 1, 2, 9; Brix ad Trin. 1, 2, 30),I a. [from jus, not a compound of ago, v. Ritschl. Opusc. 2, 427].
I Neutr.
A To quarrel, brawl, dispute, scold:
cedo, quid jurgabit tecum?Ter. Andr. 2, 3, 15:
cum Davo egomet vidi jurgantem ancillam,id. ib. 5, 1, 19; Suet. Ner. 5:
jurgare igitur lex putat inter se vicinos, non litigare,Cic. Rep. 4, 8, 4 (ap. Non. p. 430):
ne jurgares quod,Hor. Ep. 2, 2, 22.—
B To sue at law:
apud aediles adversus lenones jurgare (al. jurgari),Just. 21, 5, 7: in proprio foro, Cod. Th. 2, 1, 6; 11, 33, 1.—
II Act., to chide, censure, blame:
haec jurgans,Liv. 8, 33; 10, 35:
istis Jurgatur verbis,Hor. S. 2, 2, 100.