littĕrātus — Lewis & Short
littĕrātus (lītĕr-), a, um, adj.littera,
ensiculus,Plaut. Rud. 4, 4, 112:
securicula,id. ib. 115:
urna,id. ib. 2, 5, 21:
laminae,App. M. 3, p. 137, 7:
laciniae auro litteratae,id. ib. 6, 174, 28:
servus,a branded slave, Plaut. Cas. 2, 6, 49; cf.:
homunculi frontes litterati,App. M. 9, p. 222, 30.—
Canius nec infacetus et satis litteratus,Cic. Off. 3, 14, 58:
et litteratus et disertus,id. Brut. 21, 81; id. Mur. 7, 16:
servi,id. Brut. 22, 87:
quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior,Sen. Q. N. 4, 13, 1.—Esp. of the learned expounders of the poets:
quem litteratissimum fuisse judico,Cic. Fam. 9, 16, 4:
appellatio grammaticorum Graecā consuetudine invaluit: sed initio litterati vocabantur,Suet. Gram. 4.—
quid est enim dulcius otio litterato,learned leisure, Cic. Tusc. 5, 36, 105:
senectus,id. Brut. 76, 265:
labor,App. Mag. 4, p. 276, 8.—Hence, adv.: lit-tĕrātē.
rationes perscriptae scite et litterate,Cic. Pis. 25, 61.—
litterate respondere,Cic. Harusp. Resp. 8, 17.—
scriptorum veterum litterate peritus,learnedly, critically skilled, Cic. Brut. 56, 205:
belle et litterate dicta,clever sayings, id. de Or. 2, 62, 253.—Comp.:
litteratius Latine loqui,Cic. Brut. 108, 28.