mancĭpo — Lewis & Short
mancĭpo (mancŭpo), āvi, ātum, 1, v. a.manceps.
alienos mancupatis, Alienos manumittitis,Plaut. Curc. 4, 2, 10:
servos singulos actori publico,Tac. A. 2, 30; Gai. Inst. 2, 33:
defundo mancipando,id. ib. 4, 131:
quaedam, si credis consultis, mancipat usus,gives one a title to, makes one's property, Hor. Ep. 2, 2, 159. —
luxu et saginae mancipatus emptusque,Tac. H. 2, 71:
corpus mero et stupro,App. M. 9, p. 223, 29: de ignaviae latebris retractus curiarum functionibus mancipetur, Cod. Th. 12, 1, 83.—*
ita capitur (alces): alioqui difficile est eam mancipari,Sol. 20.