nāvus — Lewis & Short
nāvus (gnāvus), a, um, adj.Sanscr. gnā, know; Gr. gignw/skw; cf. Lat. notus, gnarus; for signif. cf. Germ. kennen and können,
homo gnavus et industrius,Cic. Verr. 2, 3, 21, § 53; id. Imp. Pomp. 7, 18:
aratores,Cic. Verr. 2, 3, 51, § 120:
filius,id. ib. 2, 3, 69. §
161: vir gnavus, agilis, providus,Vell. 2, 105, 2:
rudimenta,Sil. 1, 549:
timor,that renders industrious, id. 7, 349.—Comp.:
in inquirendis gnaviores quam in componendis,Amm. 26, 4, 4:
hostium naviores,Jul. Val. Res Gest. Alex. 1, 41.—Hence, adv., in two forms. *
naviter versari in provinciā,Gell. 15, 4, 3:
pugnare,Liv. 10, 39:
expedire,id. 24, 23:
bellum gerere,id. 30, 4. —
bene et naviter impudens,Cic. Fam. 5, 12, 3:
plenum,Lucr. 1, 525.