nĕgōtĭor — Lewis & Short
nĕgōtĭor (nĕgōc-), ātus, 1,
cum se Syracusas otiandi, non negotiandi causā contulisset,Cic. Off. 3, 14, 58:
Curius qui Patris negotiatur,id. Fam. 13, 17, 1; Sall. C. 40, 2:
quibus mercibus negotiatur aliquis,Gai. Inst. 4, 74.—
negotiandi causā,Liv. 33, 29, 4; Col. praef. 12.—
quantum negotiatus esset,Vulg. Luc. 19, 15.—
animā statim nostrā negotiari,to traffic with our lives, Plin. 29, 1, 5, § 11.—*
circumspiciebam in quod me mare negotiaturus immitterem,Sen. Ep. 119, 5.—Hence, nĕ-gōtĭans, antis, P. a.—As subst.
negavi me cuipiam negotianti dare (praefecturam),Cic. Att. 5, 21, 10.—
MATERIARIVS,Inscr. Fabr. 655, n. 476:
SALSAMENTARIVS ET VINARIARIVS,Inscr. Orell. 4249.—Plur.:
aratores ac negotiantes,Suet. Aug. 42:
negotiantes in basilicā,Vitr. 5, 1, 8: NEGOTIANTES VINI ARIMINENSES, Inscr. Rein. c. 3, n. 88 (a. p. Chr. n. 251).