ob-lŏquor — Lewis & Short
ob-lŏquor, locūtus, 3, v. dep.
alicui,Plaut. Men. 1, 2, 46:
vestra exspectatio, quae mihi obloqui videtur,Cic. Clu. 23, 63.—
obloquere,Plaut. Curc. 1, 1, 41: te blaterare atque obloqui? Afran. ap. Non. 78, 33:
ut me et appelles, et interpelles, et obloquare, et colloquare, velim,Cic. Q. Fr. 2, 10, 1:
ferocissime,Curt. 10, 2, 30.—
non avis obloquitur,Ov. P. 3, 1, 21:
obloquitur numeris septem discrimina vocum,mingles the notes of his lute, accompanies on his lute, Verg. A. 6, 646.—
quod nunc gannit, et obloquitur,Cat. 83, 3.