ob-tĕgo — Lewis & Short
ob-tĕgo (collat. form obtĭgo, xi, ctum, 3, v. a.,
Plaut. Most. 1, 3, 8),insuper lingua bubula obtegito,Cato, R. R. 40:
in pectus perpluit meum, neque jam umquam obtigere possum,Plaut. Most. 1, 3, 8:
domus arboribus obtecta,Verg. A. 2, 300:
armis,Caes. B. C. 3, 19:
se servorum et libertorum corporibus,Cic. Sest. 35, 76:
os obtegendum, fauces velandae,Cels. 3, 22. —
obtegere errata,Plaut. Trin. 3, 2, 23:
vitia multis virtutibus obtecta,Cic. Cael. 18, 43:
ut adulescentiae turpitudo obscuritate obtegatur,id. Vatin. 5, 11:
nihil,id. Att. 1, 18, 1:
scelera nuper reperta priscis verbis,Tac. A. 4, 19:
flagitia,id. ib. 13, 33.— With gen.:
animus audax, sui obtegens in alios criminator,Tac. A. 4, 1.—
aegre precibus meliorum obtectus,Tac. A. 16, 5.