ŏb-umbro — Lewis & Short
ŏb-umbro, āvi, ātum, 1, v. a.,
gramineus madidam caespes obumbrat humum,Ov. Am. 2, 16, 10:
coma umeros obumbrat,id. M. 13, 845:
templum,id. ib. 14, 837; Verg. G. 4, 20 Jahn (al. inumbret):
sibi,to shade itself, Plin. 17, 21, 35, § 165:
obumbratus amnis,Curt. 5, 4, 8; Vulg. Luc. 1, 35; 9, 34.—
obumbrant aethera telis,Verg. A. 12, 578:
nubes solem obumbrant,Plin. 2, 42, 42, § 111.—
germina obumbrata,Pall. 12, 1.—
nomina,Tac. H. 2, 32:
candorem aequitatis,Mamert. Grat. Act. ad Julian. 5.—Prov.:
sapientia vino obumbratur,Plin. 23, 1, 23, § 41; cf.:
fidem amittunt propter id, quod sensus obumbrant,Quint. 8 prooem. § 8. —
crimen,Ov. P. 3, 3, 75:
simulationem lacrimis,Petr. 101:
magnum reginae nomen (eum) obumbrat,Verg. A. 11, 223.