opplĕo — Lewis & Short
opplĕo (obp-), ēvi, ētum, 2, v. a.obpleo, plenus,
oppleta tritici granaria,Plaut. Truc. 2, 6, 42:
aedis spoliis,id. ib. 2, 6, 41; Varr. R. R. 1, 8, 5:
nives jam omnia oppleverant,Liv. 10, 46.—
alienus odor nares opplet,Varr. R. R. 3, 4, 3.—
jam opplebit auris meas sua vaniloquentia,Plaut. Rud. 4, 1, 14:
haec opinio Graeciam opplevit,Cic. N D. 2, 24, 63:
mentes angustae, oppletae tenebris ac sordibus,id. Red. in Sen. 4, 10.