ōrātōrĭus — Lewis & Short
ōrātōrĭus, a, um, adj.orator.
ornamenta,id. Brut. 75, 261:
vis dicendi,id. Ac. 1, 8, 32:
ars, Quint. praef. § 17: gestus,id. 11, 3, 125:
compositio,id. 1, 8, 13:
virtus,id. 3, 1, 10; 6, 3, 39:
ingenium,Cic. Brut. 29, 110.—
in oratorio nemo aliquid agat, nisi, etc.,Aug. Ep. 109:
Judith ingressa est oratorium,Vulg. Judith, 9, 1.—Hence, adv.: ōrā-tōrĭē, oratorically (class.):
pulchre, et oratorie dicere,Cic. Or. 68, 227:
loqui,Auct. Her. 4, 56, 69: Quint. 9, 1, 13;
opp. to tragice, comice,Sen. Ep. 100, 10.