pŭdīcĭtĭa — Lewis & Short
pŭdīcĭtĭa, ae, f.pudicus,
I shamefacedness, modesty, chastity, virtue (freq. and class.):
hinc pudicitia, illinc stuprum,Cic. Cat. 2, 11, 25:
pudicitia et pudor,Plaut. Am. 2, 2, 210; id. Stich. 1, 2, 44; Cic. Clu. 5, 12:
nec suae nec alienae pudicitiae parcere,id. Rab. Perd. 3, 8:
pudicitiam alienam spoliare,id. Cael. 18, 42:
pudicitiam eripere alicui,id. Mil. 4, 9:
pudicitiam alicujus expugnare,id. Cael. 20, 49:
delibare,Suet. Aug. 68:
prostituere,id. Ner. 29:
quid salvi possit esse mulieri, pudicitiā amissā,Liv. 1, 58; Tac. A. 4, 3:
in propatulo habere,Sall. C. 13, 3:
pudorem, pudicitiam ... nihil pensi habere,id. ib. 12, 2; cf.:
pretium pudicitiae,Vulg. Exod. 21, 10.—Pudicitia, personified as a goddess, and worshipped under two names, patricia and plebeia (the statue of the former stood in the Forum boarium at Rome), Liv. 10, 23, 5 and 7; Fest. p. 242 Müll.—Transf., of doves:
pudicitia illis prima, et neutri nota adulteria,Plin. 10, 34, 52, § 104.