1. quandō -quē — Lewis & Short
quandō -quē, adv.
I Rel.
A Temp., at what time soever, whenever, whensoever, as often as (class.):
QVANDOQVE SARPTA DONEC DEMPTA ERVNT, Lex XII. Tabularum: quandoque ab eādem parte sol eodemque tempore iterum defecerit, tum, etc.,Cic. Rep. 6, 22, 24:
ut, quan doque idem prodigium nuntiaretur, feriae per novem dies agerentur,Liv. 1, 31, 4:
reddituros, quandoque recepisset,Curt. 7, 10, 9; Liv. 27, 10, 5:
indignor, quandoque bonus dormitat Homerus,Hor. A. P. 359:
quandoque trahet feroces Per sacrum clivum ... Sicambros,id. C. 4, 2, 33:
quandoque ossa Capyis detecta essent, fore ut, etc.,Suet. Caes. 81.—
B Causal, since, inasmuch as:
quandoque tu extra ordinem pugnasti, etc.,Liv. 8, 7, 15; 9, 10, 9:
quandoque tu nullā umquam mihi in cupiditate defuisti,Cic. Verr. 2, 3, 80, § 187.—
II Indef.
A At some time, at one time or other:
ego me Asturae diutius arbitror commoraturum, quoad ille quandoque veniat,Cic. Fam. 6, 19, 2:
ne quandoque parvus hic ignis incendium ingens exsuscitet,Liv. 21, 3, 6:
et tu, Galba, quandoque degustabis imperium,Tac. A. 6, 20:
emptio non videtur et ideo quandoque lui potest,Paul. Sent. 2, 13, 4.—
B Now and then, sometimes (post-Aug.):
nonnumquam per duos menses durat: quandoque brevius finitur,Cels. 6, 6:
quandoque fiunt trabes, quandoque clipei,Sen. Q. N. 1, 1, 15; Col. 7, 3, 13.