rīsus — Lewis & Short
rīsus, ūs, m.id.,
risum movere ... quid sit risus,Cic. de Or. 2, 58, 235 sq.; cf.
the whole chapter, De risu,Quint. 6, 3:
alicui risum magis quam stomachum movere,Cic. Att. 6, 3, 7; cf.:
risum judicis movere,Quint. 6, 3, 1:
risus populi factus est,Cic. Verr. 2, 4, 12, § 27; cf.: risus facere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 1:
miros risus nos edere,Cic. Q. Fr. 2, 8 (10), 2;
for which: ne spissae risum tollant coronae,Hor. A. P. 381:
risus captare,Cic. Tusc. 2, 7, 17; so,
risum captare,Quint. 6, 3, 26; 8, 3, 48:
mediocris quidam est risus consecutus non in te, sed, etc.,Cic. Fam. 5, 2, 2:
in eam tabulam magni risus consequebantur,id. Q. Fr. 2, 6, 5:
togam sum ejus magno hominum risu cavillatus,id. ib. 2, 10 (12), 2:
risu cognoscere matrem,Verg. E. 4, 60:
amara lento Temperet risu,Hor. C. 2, 16, 26:
proditor Gratus puellae risus,id. ib. 1, 9, 21; id. S. 1, 4, 34:
risui sorori fuit,Liv. 6, 34; Just. 1, 4, 12; 44, 2, 4:
nimis aegre risum continui,Plaut. As. 3, 2, 36:
nequeo risu me admoderarier,id. Mil. 4, 2, 81:
risu emoriri,Ter. Eun. 3, 1, 42: risu clandestino rumpier, Afran. ap. Non. 503, 14:
unde oriebantur risus dulcesque cachinni,Lucr. 5, 1403:
paene ille timore, ego risu corrui,Cic. Q. Fr. 2, 8 (10), 2.—
deus omnibus risus erat,Ov. F. 1, 438.—
qui per jocum deos inridens, jussit, etc.... qui risus populo cladem attulit,Cic. N. D. 2, 3, 7.—