saucĭo — Lewis & Short
saucĭo, āvi, ātum, 1, v. a.id.,
syn.: vulnero, laedo): Rubrius in turbā sauciatur,Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67; id. Vatin. 5, 13: ut ictu tragulae sauciaretur, Sall. Fragm. ap. Non. 398, 8 (Hist. 2, 19 Dietsch):
aliquem virgis,Plaut. Rud. 3, 4, 53:
ungue genas,Ov. A. A. 3, 708: radices, Cato ap. Plin. 17, 22, 35, § 198:
sive quis sauciatus in opere noxam ceperit,Col. 11, 1, 18.—*
meus discipulus valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit,has stabbed, mortally wounded, Cic. Att. 14, 22, 1.—
sauciet ut duram vomer aduncus humum,Ov. R. Am. 172:
terrae summam partem levi vomere,Col. 2, 2, 23; cf. the words vulnero, vulnus, cicatrix, etc.—
saucianda ferro est atque exulceranda vitis in eā parte,Col. 4, 24, 17:
obliquam vitem plerumque sauciat et interdum praecidit,id. 4, 4, 2.—
percutio, in the same sense,Plaut. Cas. 3, 5, 20.—
aculeata sunt, facta et famam sauciant,Plaut. Bacch. 1, 1, 30; cf.:
cor odio,id. ib. 2, 2, 35:
hoc modo sauciabatur salus hostium nesciorum,Amm. 24, 1, 14; App. M. 8, p. 205, 35.