sēdŭlĭtas — Lewis & Short
sēdŭlĭtas, ātis, f.sedulus.
pro sedulitate ac diligentiā,Suet. Galb. 12 fin.;
of ants: qui labor, quae sedulitas,Plin. 11, 30, 36, § 109; Cic. Caecin. 5, 14; id. Arch. 10, 25:
ne mea sedulitas aut insidiosa aut inpudens videretur,id. Agr. 2, 5, 12 al.; Col. 6, 27, 1; Plin. Ep. 3, 18, 6:
multae sedulitatis anus,Ov. F. 3, 668:
non sentitur sedulitate labor,id. ib. 4, 434; id. P. 3, 8, 18:
officiosa sedulitas et opella forensis,Hor. Ep. 1, 7, 8 et al.—*
sedulitas stulte quem diligit urget,Hor. Ep. 2, 1, 260.