sēpărātim — Lewis & Short
sēpărātim, adv.separo,
(di) separatim ab universis singulos diligunt,Cic. N D. 2, 66, 165:
nihil accidet ei separatim a reliquis civibus,id. Fam. 2, 16, 5:
separatim a reliquis consilium capere,Caes. B. C. 1, 76:
separatim eos ab illis consulturos,Liv. 40, 47, 4.—
hoc sejungi potest separatimque perscribi,Cic. Phil. 13, 21, 50:
unā in re separatim elaborare,id. de Or. 1, 3, 9:
separatim singularum civitatium copias collocare,Caes. B. G. 7, 36; so (with singuli) Liv. 42, 44, 5; Quint. 4, prooem. § 7; (with quisque) Caes. B. C. 3, 18; Sall. C. 52, 23; Quint. 7, 4, 44; Cic. de Or 2, 16, 68; 2, 16, 70; id. Inv. 1, 18, 25; id. Brut. 53, 198; id. Fam. 13, 12; id. Att. 7, 3, 5; Caes. B. G. 1, 29; id. B. C. 3, 24; Quint. 5, 7, 6; Suet. Caes. 10; id. Aug. 29; id. Tib. 76 al.:
vel separatim dicere de genere universo, vel definite de singulis temporibus, hominibus, causis,i.e. generally, Cic. de Or. 2, 27, 118 (cf.:
separatum exordium,id. Inv 1, 18, 26).