sĕrēnĭtas — Lewis & Short
sĕrēnĭtas, ātis, f.serenus,
diei solisque, Auct. B. Hisp. 29, 4: auctumni,Plin. 18, 35, 80, § 353.— Absol.:
tranquilla serenitas (opp. foeda tempestas),Liv. 2, 62, 2; 2, 26, 11:
serenitatem praesagire,Plin. 18, 35, 87, § 362; 10, 67, 86, § 188.—Plur.:
(vinea) imbribus magis quam serenitatibus offenditur,Col. 3, 1, 10.—
perh. not ante-Aug.): praesentis fortunae,Liv. 42, 62, 4:
minor es, quam ut serenitatem meam obducas,Sen. Ira, 3, 25, 4:
quantam tempestatem subitā serenitate discussit (principis ortus),Curt. 10, 9, 5.—