sē-vŏco — Lewis & Short
sē-vŏco, āvi, ātum, 1, v. a.,
sevocare singulos hortarique coepit,Caes. B. G. 5, 6:
erum,Plaut. Men. 5, 9, 25:
hunc,Ov. M. 2, 836:
maxime placitam (feminam ad stuprum),Suet. Calig. 36:
aliquem,Cic. Phil. 2, 14, 34:
plebem in Aventinum,id. Mur. 7, 15; cf.:
tribuni plebis, ne quis postea populum sevocaret, capite sanxerunt,should call a meeting of the people out of the city, Liv. 7, 16 fin.:
quid tu te solus e senatu sevocas?separate yourself, Plaut. Aul. 3, 6, 13.—Less freq. with inanimate objects:
haud mediocriter de communi quicquid poterat ad se in privatam domum sevocabat,put aside, withdrew, subtracted, Cic. Quint. 3, 13.—
cura me sevocat a doctis virginibus (i. e. Musis),Cat. 65, 2:
animum a negotio omni,Cic. Tusc. 1, 31, 75:
animum a societate et a contagione corporis somno,id. Div. 1, 30, 63; cf. id. Tusc. 1, 30, 72:
mentem a sensibus,id. ib. 1, 16, 38:
mentem ab oculis,id. N. D. 3, 8, 21:
ab his non multo secus quam a poëtis haec eloquentia sevocanda est,id. Or. 20, 66:
quid illuc est, quod ille solus se in consilium sevocat?takes counsel with himself alone, Plaut. Merc. 2, 3, 45.