tābesco — Lewis & Short
tābesco, bŭi, 3,
I v. inch. n. [tabes], to melt gradually, to be dissolved or consumed; to waste, pine, or dwindle away; to decay, decline, languish (class.).
I Lit.:
frigoribus durescit umor: et idem vicissim mollitur tepefactus et tabescit calore,Cic. N. D. 2, 10, 26; cf. Lucr. 6, 516; so,
nives radiis (solis),id. 6, 964; 3, 581:
cerae,Ov. A. A. 2, 89:
sal,Cato, R. R. 88, 1; Plin. 31, 8, 44, § 95:
calore Corpora,Ov. M. 15, 363.—
II Trop.:
crescere itemque dies licet et tabescere noctes,Lucr. 5, 680; so,
senex dies,Plaut. Stich. 5, 1, 8; Lucr. 5, 680:
lumina,Cat. 68, 55:
tuo maerore maceror, Macesco, consenesco et tabesco miser, Ossa atque pellis sum miser macritudine,id. Capt. 1, 2, 31:
aeterno luctu,Lucr. 3, 911:
molestiis,Cic. Tusc. 4, 17, 37:
desiderio alicujus,id. Cat. 2, 4, 6:
dolore ac miseriā,Ter. Ad. 4, 3, 12:
otio,Cic. Att. 2, 14, 1:
assiduis curis,Ov. Tr. 5, 1, 77:
ut semel (Hypsipyle) Aemonio tabuit hospitio,Prop. 1, 15, 20 (18):
amore,Ov. M. 3, 445; 4, 259:
quodque aliena capella gerat distentius uber, Tabescat,i. e. is consumed with envy, Hor. S. 1, 1, 111:
ex quibus (litteris) perspicio, nobis in hac calamitate tabescendum esse,Cic. Att. 3, 25 init.