trāductĭo — Lewis & Short
trāductĭo, ōnis, f.traduco. *
I Lit., a leading along, conducting in triumph:
traductio captorum,Aus. Grat. Act. 4.—
II Trop.
A In gen. (acc. to traduco, II. A.), a removing, transferring from one rank to another:
traductio ad plebem furibundi hominis ac perditi (Clodii),Cic. Sest. 7, 15. —
B In partic.
1 (Acc. to traduco, II. B. 2.) A making a show of, exposure, public disgrace:
hic damnatum cum dedecore et traductione vita exigit,Sen. Ira, 1, 6, 1:
interrogationes ad traductionem nostram excogitatae,id. Ep. 85, 1; Vulg. Sap. 2, 14; cf. Lact. 4, 16, 7; id. Epit. 45, 5.—
2 A leading in triumph:
captivorum,Aus. Grat. Act. 4. —
3 (Acc. to traduco, II. B. 4.) Of time, the passage, lapse, course:
temporis,Cic. Div. 1, 56, 127.—
4 (Acc. to traduco, II. B. 5.) In rhet.
a A transferring, metonymy:
traductio atque immutatio in verbo: Africa terribili tremit horrida terra tumultu. Pro Afris est sumpta Africa,Cic. de Or. 3, 42, 167.—
b A repetition of the same word, Auct. Her. 4, 14, 20.