trăgoedĭa — Lewis & Short
trăgoedĭa, ae, f., = tragw|di/a,
I a tragedy.
I Lit., Plaut. Am. prol. 54; 93; id. Curc. 5, 1, 1; Cic. Sen. 7, 22; id. Phil. 11, 6, 13; Quint. 1, 5, 52; 1, 8, 6.—
II Transf.
A Tragedy, the art of tragedy:
paulum Musa Tragoediae Desit theatris,Hor. C. 2, 1, 9; Ov. Tr. 2, 381.—Personified:
ingenti Tragoedia passu,Ov. Am. 3, 1, 11.—
B A lofty or elevated style:
neque istis tragoediis tuis ... perturbor,Cic. de Or. 1, 51, 219; so id. ib. 2, 55, 225.—
C A great commotion or disturbance; a spectacle:
ejus Appiae nomen quantas tragoedias excitat!Cic. Mil. 7, 18:
si tragoedias agamus in nugis,id. de Or. 2, 51, 205:
in parvis litibus tragoedias movere,Quint. 6, 1, 36.