ūsĭtor — Lewis & Short
ūsĭtor, ātus, 1,
verbo,Gell. 17, 1, 9; 10, 21, 2:
anulis,id. 10, 10, 1.—Much more freq. and quite class.: ūsĭtātus, a, um, P. a., in the passive sense, usual, wonted, customary, common, ordinary, accustomed, familiar:
hoc jam vetus est et majorum exemplo multis in rebus usitatum,Cic. Caecin. 16, 45:
usitatus honos pervulgatusque,id. Phil. 14, 4, 11:
nomen,Quint. 3, 6, 53:
vocabula,Cic. Fin. 3, 2, 4:
apud eos omne genus cuniculorum notum atque usitatum est,Caes. B. G. 7, 22:
usitato more peccare,Cic. Verr. 2, 2, 3, § 9:
penna,Hor. C. 2, 20, 1:
potiones,id. Epod. 5, 73:
oratio,Quint. 8, 3, 4:
alius, ne condemnaretur, pecuniam dedit: usitatum est,Cic. Verr. 2, 5, 44, § 117; cf., with acc. and inf.:
cum eas non solum refelli, sed etiam accusari sciamus usitatum esse,Quint. 5, 5, 1.—Comp.:
faciamus tractando usitatius hoc verbum et tritius,Cic. Ac. 1, 7, 27:
quod usitatius esse coepit,Quint. 3, 9, 4.—Sup.:
utatur verbis quam usitatissimis,Cic. Or. 25, 85:
mos,Quint. 1, 7, 14.—Adv.: ūsĭtātē, in the usual manner:
loqui,Cic. Fin. 4, 26, 72; 5, 29, 89:
dictum,Gell. 19, 7, 3.—Comp.:
dicere,Gell. 13, 20, 21; Aug. Trin. 9.