1. vīto — Lewis & Short
vīto, āvi, ātum, 1, v. a. and n.for vicito; root vic-; Gr. vik in ei)/kw, to yield; cf. i)/xnos, trace,
I to shun, seek to escape, avoid, evade (class.; syn.: fugio, effugio).
I Lit.:
tela,Caes. B. G. 2, 25:
hastas, spicula,Hor. C. 1, 15, 18:
lacum,Caes. B. C. 2, 24 fin.:
rupem et puteum,Hor. Ep. 2, 2, 135:
aequora,id. C. 1, 14, 20:
forum,id. Epod. 2, 7:
balnea,id. A. P. 298:
sapiens, vitatu quidque petitu Sit melius, causas reddet tibi,id. S. 1, 4, 115:
insidias,Phaedr. 1, 19, 2:
periculosum lucrum,id. 5, 4, 8:
vitataque traxit in arma,Ov. M. 13, 39.—
II Trop.
(a) With acc.:
vitia,Cic. Rep. 2, 5, 10; Hor. S. 1, 2, 24:
vituperationem,Cic. Prov. Cons. 18, 44:
omnes suspitiones,Caes. B. G. 1, 20 fin.:
periculum,id. B. C. 1, 70:
mortem fugā,id. B. G. 5, 20:
proditionem celeritate,Sall. J. 76, 1:
culpam,Hor. A. P. 267:
se ipsum,to shun one's self, be tired of one's own company, id. S. 2, 7, 113:
impatientiam nauseae,Suet. Calig. 23.—
(b) With dat. (Plautin.):
infortunio,Plaut. Curc. 2, 3, 19; id. Poen. prol. 25:
huic verbo,id. Cas. 2, 2, 35:
malo,Petr. 82.—
(g) With ne:
erit in enumeratione vitandum, ne, etc.,Cic. Part. Or. 17, 60:
ne experiatur,Cels. 2, 17.—
(d) With inf.:
tangere vitet Scripta,Hor. Ep. 1, 3, 16.