ăd-hortor — Lewis & Short
ăd-hortor, āri, ātus, 1, v. dep.,
nam me meae vitae consuetudo ad C. Rabirium defendendum est adhortata,Cic. Rab. Perd. 1:
ne posset aliquando ad bellum faciendum locus ipse adhortari,id. Off. 1, 11, 35:
aliquem ad certam laudem,id. Fam. 1, 7:
loricatos ad discumbendum,Suet. Calig. 45:
in bellum,Tac. H. 3, 61:
in ultionem sui,Suet. Ner. 41:
de re frumentaria Boios atque Aeduos adhortari non destitit,he did not cease to incite and spur on the Boii and Aedui, in respect to a supply of corn, Caes. B. G. 7, 17.—Absol.:
milites,Cic. Phil. 4, 5:
nullo adhortante sibi quisque dux et instigator,Tac. H. 1, 38.—Followed by ut, ne, or the simple subj.:
adhort. adulescentes, ut turbulenti velint esse,Cic. Phil. 1, 9:
tandem Bruto adhortante, ne jamdudum operientes destitueret,Suet. Caes. 81:
adhortor, properent,Ter. Eun. 3, 5, 35: adhortari se, to rouse or bestir one's self: ferus ipse (leo) sese adhortans rapidum incitat animo, Catull. 63, 85.!*? Pass.: adulati erant ab amicis et adhortati, Cassius ap. Prisc. 791 P.: punctione aliqua adhortati vel titillati, Cael. Aurel. Acut. 2, 3.