admīrābĭlis — Lewis & Short
admīrābĭlis, e, adj.admiror.
admirabilis in dicendo vir,Cic. de Or. 1, 2:
O clementiam admirabilem,id. Lig. 2, 6:
gravitatem atque constantiam,id. Phil. 13, 41:
scientia,id. ib. 9, 10.—
Ironically: o admirabilem impudentiam, audaciam, temeritatem,Cic. Phil. 3, 7, 18; so,
o admirabilior oratio,id. Or. 35:
magnitudo pop. R. admirabilior adversis rebus quam secundis,Liv. 22, 37:
admirabilem licentiam,Cic. Fat. 16:
quam admirabile est nomen,Vulg. Psa. 8, 2:
de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum,ib. 1 Pet. 2, 9.—
id. Par. praef. and Par. 4: admirabile genus (causae), a quo alienatus est animus eorum qui audituri sunt,id. Inv. 1, 15, 20:
concursus,id. ib. 10, 7:
gloria,id. ib. 3, 26.—Comp.:
non esse admirabilius Romanos Graeciā pelli quam Hannibalem Italiā pulsum esse,Liv. 42, 50; also Flor. 4, 2, 47.—Sup. not used.—Adv.: admīrābĭlĭter (only in the posit.).