ăd-umbro — Lewis & Short
ăd-umbro, āvi, ātum, 1, v. a.,
aliquid aliqua re (so only in later authors): palmeis tegetibus vineas,Col. 5, 5:
adumbrantur stramentis uvae,id. 11, 2, 61.—
ut notae quoque litterarum, non adumbratae comarum praesidio, totae ad oculos legentium accederent,Petr. Sat. 105.—
quis pictor omnia, quae in rerum natura sunt, adumbrare didicit?Quint. 7, 10, 9:
Quod pictor adumbrare non valuit, casus imitatus est,Val. Max. 8, 11 fin.—
quo in genere orationis utrumque oratorem cognoveramus, id ipsum sumus in eorum sermone adumbrare conati,Cic. de Or. 3, 4; 2, 47; id. Fin. 5, 22: rerum omnium quasi adumbratas intellegentias animo ac mente concipere, i. e. preconceptions, innate ideas, Gr. prolh/yeis, id. Leg. 1, 20.—
consectatur nullam eminentem effigiem virtutis, sed adumbratam imaginem gloriae,imperfectly represented, id. Tusc. 3, 2.—Hence, ădumbrātus, a, um, P. a.
comitia (opp. vera),Cic. Agr. 2, 12, 31:
indicium,id. Sull. 18 fin.:
Aeschrio, Pippae vir adumbratus,Cic. Verr. 2, 3, 33, § 77: laetitia, * Tac. A. 4, 31.—Also,
fallaciae,Amm. 14, 11.—Comp., sup., and adv. not used.