cessātĭo — Lewis & Short
cessātĭo, ōnis, f.cesso.
I A tarrying, delaying:
non datur cessatio,Plaut. Poen. 4, 2, 103.—Hence,
II Inactivity, idling, cessation, omission, idleness:
furtum cessationis quaerere,Q. Cic. Fam. 16, 26, 2:
cessatio libera atque otiosa,Cic. Leg. 1, 3, 10 Orell. N. cr.:
pugnae,Gell. 1, 25, 8:
Epicurus nihil cessatione melius existimat... deum sic feriatum volumus cessatione torpere, etc.,Cic. N. D. 1, 36, 102; 1, 37, 102.—
So in jurid. lang.,a punishable delay, Dig. 37, 2, 6.—And of ground, a lying fallow, Col. 2, 1, 3.