2. cĭbus — Lewis & Short
cĭbus, i, m.perh. root of capio,
I food for man and beast, victuals, fare, nutriment, fodder (class. in prose and poetry, both in sing. and plur.; syn.: esca, epulae; opp. potio,
Cic. Fin. 1, 11, 37; cf. id. N. D. 2, 54, 136; so, cibus potusque,
Tac. A. 13, 16: cibus et vinum,
Cic. Div. 1, 29, 60; Juv. 10, 203: unda cibusque,
Ov. M. 4, 262): cibum capere,
Plaut. Trin. 4, 2, 60; Ter. Eun. 2, 3, 77: petere,
id. ib. 3, 2, 38; id. Heaut. 5, 2, 25: capessere (of animals),
Cic. N. D. 2, 47, 122: sumere,
Nep. Att. 21, 6; Plin. 30, 5, 12, § 36: tantum cibi et potionis adhibendum, etc.,
Cic. Sen. 11, 36: digerere,
Quint. 11, 2, 35; cf. id. 11, 3, 19: coquere,
Varr. R. R. 2, 10, 7: concoquere,
Cic. Fin. 2, 20, 64: mandere,
id. N. D. 2, 54, 134: cibos suppeditare,
id. Leg. 2, 27, 67: (Cleanthes) negat ullum esse cibum tam gravem, quin is die et nocte concoquatur,
id. N. D. 2, 9, 24; cf.: suavissimus et idem facillimus ad concoquendum,
id. Fin. 2, 20, 64: flentes orabant, ut se cibo juvarent,
Caes. B. G. 7, 78 fin.: cibus animalis,
the means of nourishment in the air, Cic. N. D. 2, 55, 136: cibi bubuli,
Varr. R. R. 2, 11, 3; 1, 23, 2: cibus erat caro ferina,
Sall. J. 18, 1: cum tenues hamos abdidit ante cibus,
the bait, Tib. 2, 6, 24; Ov. M. 8, 856; 15, 476.—
B Transf. to the nourishment of plants, the nutritive juice, Lucr. 1, 353; Plin. 17, 2, 2, § 12.—
II Trop., food, sustenance (rare): quasi quidam humanitatis cibus,
Cic. Fin. 5, 19, 54: cibus furoris,
Ov. M. 6, 480: causa cibusque mali,
id. R. Am. 138.