dapsĭlis — Lewis & Short
dapsĭlis, e (
I abl. plur. dapsilis, Plaut. Ps. 1, 4, 3), adj. dayilh/s, daps, sumptuous, bountiful, richly provided with every thing, abundant (mostly ante- and post-class.;
in the class. period perhaps only in Colum. and Suet.): sumptus,Plaut. Most. 4, 2, 66:
dotes,id. Aul. 2, 1, 45:
corollae,id. Ps. 5, 1, 21:
lectus,id. Truc. 1, 1, 34;
lubentiae,id. Ps. 1, 4, 3:
proventus (vitis),Col. 4, 27, 6:
copia facundiae,App. M. 11, p. 258, 12.—
(b) With abl.:
spionia dapsilis musto,Col. 3, 2, 27.—Advv., sumptuously, bountifully.
A Form dapsĭlĭter: d. suos amicos alit, Naev. ap. Charis. p. 178 P. (v. 39 Ribbeck).—
B Form dapsĭle: verrem sume dapsile ac dilucide, Pompon. ap. Non. 513, 27 (v. 161 Ribbeck): convivebatur, * Suet. Vesp. 19.—*
b Comp. invitavit se dapsilius, Lucil. ap. Non. 321, 29.