dē-dĕcŏro — Lewis & Short
dē-dĕcŏro, āvi, ātum, 1,
mores, quibus boni se dedecorant,Plaut. Trin. 2, 2, 23:
me flagitiis suis,id. Bacch. 3, 3, 95; cf.:
se flagitiis,Sall. J. 85, 42; * Suet. Ner. 36; Ter. Hec. 2, 1, 13:
et urbis auctoritatem et magistri,Cic. Off. 3, 2, 6; Prop. 3 (4), 22, 36; Hor. Od. 4, 4, 36 (where others read indecorant).