dē-fraudo — Lewis & Short
dē-fraudo or defrūdo (cf. frustra and the compounds of claudo), āvi, ātum (old
in Cic. twice, in proverb. phrases only): tene ego defrudem?Plaut. Asin. 1, 1, 81 sq.; cf. ib. 78 and 80; id. Bacch. 4, 4, 84; id. Trin. 2, 4, 11; Ter. Ad. 2, 2, 38:
me defrudes drachumā,Plaut. Ps. 1, 1, 91; Apul. Met. 4, p. 154, 5; id. 9, p. 230, 13: id. de Mag. 82, p. 326, 13; Vulg. Sir. 7, 23.— Also with acc. pers. and rei: aes defraudasse cauponem, Varr. ap. Non. 25, 1;
and proverb.: quem ne andabatam quidem defraudare poteramus,Cic. Fam. 7, 10, 2:
ne brevitas defraudasse aures videatur,id. Or. 66, 221: genium, to deny one's self an enjoyment (opp. indulgere), Plaut. Aul. 4, 9, 14; Ter. Ph. 1, 1, 10 Ruhnk.; so,
nihil sibi,Petr. 69, 2.—With two accus., Vulg. Luc. 19, 8.