dēmŏror — Lewis & Short
dēmŏror, ātus, 1,
me hic demoratam tam diu,Plaut. Rud. 2, 4, 27:
ille nihil demoratus exsurgit,Tac. A. 15, 69:
quamdiu legationis causa ibi demorantur,Dig. 5, 1, 2, § 4:
in errore,Vulg. Sirach, 17, 26;
diebus septem,id. Act. 20, 6 al.—More freq. (and class.),
diu me estis demorati,Plaut. Epid. 3, 2, 40; cf.: ne diutius vos demorer, *Cic. de Or. 2, 58, 235: detinere aliquem et demorari, Lentul. in Cic. Fam. 12, 15:
nullo hoste prohibente aut iter demorante,Caes. B. G. 3, 6 fin.; so,
repentinas eorum eruptiones,id. B. C. 1, 81, 5:
novissimum agmen,id. ib. 3, 75, 3; Tac. A. 12, 68.—Poet.:
Teucros quid demoror armis?restrain from battle, Verg. A. 11, 175 (ab armis, Serv.):
fando surgentes demoror Austros,Verg. A. 3, 481 (i. e. vos demoror quominus ventis utamini, Serv.): inutilis annos demoror, detain the years (sc. that hasten to an end), i. e. remain alive, Verg. A. 2, 648 (quasi festinantes diu vivendo detineo, Serv.):
mortalia demoror arma,i. e. await, Verg. A. 10, 30 (exspecto, sustineo, Serv.).