dē-rĕlinquo — Lewis & Short
dē-rĕlinquo, līqui, lictum, 3, v. a.
Ti. Gracchum a Q. Tuberone derelictum videbamus,Cic. Lael. 11, 37:
ut aratores agros latos ac fertiles desererent totasque arationes derelinquerent,Cic. Verr. 2, 3, 51, § 120:
serere aliquid in inculto et derelicto solo,id. Brut. 4, 16: naves ab aestu derelictae, * Caes. B. G. 3, 13 fin.:
castra,Liv. 39, 50, 5; cf. 37, 8, 5;
10, 17, 5: in arce praesidium dereliquit,Curt. 9, 4:
perditi atque ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti,Cic. Cat. 1, 10, 25; cf.:
ut me quasi pro derelicta sis habiturus,Plaut. Truc. 4, 4, 14; Cic. Att. 8, 1:
communem causam (with deserere),Cic. Caecin. 35 fin.:
desertarum derelictarumque rerum patrocinium suscipere,id. N. D. 1, 5, 11:
Dominum,Vulg. 1 Reg. 12, 10 et saep.—
in qua (arce) praesidium dereliquit,Curt. 9, 4, 8:
filium quem privatum dereliquerat,Sall. J. 5 fin.; Treb. Pol. Trig. Tyr. 12.—
libros de gente Romana conscriptos,Arn. 5, p. 161:
derelictum magnum aes alienum,Hier. Ep. 108, 30.