dētestābĭlis — Lewis & Short
dētestābĭlis, e, adj.detestor,
omen,Cic. Phil. 11, 5, 11; cf.:
exsecratus populo Romano, detestabilis, etc.,id. ib. 2, 26 fin.:
nihil esse tam detestabile tamque pestiferum quam voluptatem,id. de Sen. 12, 41; cf.
res (with tetra, misera),id. Tusc. 3, 11 fin.:
scelus,id. Lael. 8, 27:
exemplum,Liv. 26, 48:
voce,Suet. Vit. 10 et saep.—Comp., Cic. Off. 1, 17, 57; Vulg. Sap. 19, 13.—Sup. appears not to occur.—Adv., dētestābĭlĭter, abominably:
quod nefarie, quod detestabiliter fecit,Lact. 5, 10, 7.