dē-vĕnĭo — Lewis & Short
dē-vĕnĭo, vēni, ventum, 4,
quomodo ad hunc devenerim In servitutem ab eo, etc.,Plaut. Mil. 2, 1, 18; cf.:
quam quisque in partem ab opere casu devenit,Caes. B. G. 2, 21 fin.:
ad alias aedes,Plaut. Most. 4, 2, 52:
ad mare, id Poen. 3, 3, 14: ad legionem decimam,Caes. B. G. 2, 21:
in insidias,to fall, Plaut. As. 1, 1, 92; cf.:
in victoris manus,Cic. Fam. 7, 3, 3:
in loca nobis adversa,Lucr. 6, 1132:
in eum locum,Liv. 9, 31:
in Scythiam,Ov. M. 8, 798:
domum alicujus,Nep. Pelop. 2 fin.: quo, *Hor. Ep. 1, 6, 27 et saep. —
devenere locos ubi, etc.,Verg. A. 1, 365; so,
locos laetos,id. ib. 6, 638:
speluncam eandem,id. ib. 4, 125;
166: silvas et amoena piorum,Val. Fl. 1, 84. Cf.: venio, pervenio, and 1. eo.—
deveniam ad lenonem domum egomet solus,Plaut. Epid. 3, 2, 28:
post ad furem ego devenio,id. Rud. 4, 3, 17; id. Ps. 1, 3, 53.—
ad juris studium,Cic. Mur. 13, 29; cf. id. Quint. 17, 54:
devenit aut potius incidit in istum,id. Pis. 29; cf.:
in medium rerum omnium certamen atque discrimen (coupled with incidere),id. de Or. 1, 1, 3:
in alicujus tutelam,Suet. Vesp. 5:
in quos fines saeculorum,Vulg. 1 Cor. 10, 11.