dīlātĭo — Lewis & Short
dīlātĭo, ōnis, f.differo, B. 3.,
temporis,Cic. Phil. 3, 1, 2:
comitiorum,id. de Imp. Pomp. 1, 2:
belli,Liv. 9, 43; 45:
foederis,id. 9, 5:
exitii,Tac. A. 6, 4 fin. al.—
alter (consul) nullam dilationem patiebatur,Liv. 21, 52; 7, 14; 40, 57;
Sen. de Ira, 3, 12: solatium dilationis et morae,Suet. Ner. 15; Vulg. Act. 25, 17 al.; in plur., Liv. 5, 5; Vell. 2, 79, al.—Esp. law t. t., the adjournment of a legal hearing or judgment:
Cassius, interpellatis judicibus, dilationem petiit,Suet. Gram. 22.—