ef-fēmĭno — Lewis & Short
ef-fēmĭno, āvi, ātum, 1, v. a.femina,
effeminarunt eum (sc. aërem) Junonique tribuerunt,Cic. N. D. 2, 26, 66.—
fortitudinis praecepta sunt, quae effeminari virum vetant in dolore,Cic. Fin. 2, 29, 94: corpus animumque virilem, * Sall. C. 11, 3:
animos,Caes. B. G. 1, 1, 3:
homines (with remollescere),id. ib. 4, 2 fin.; cf.:
cogitationibus mollissimis effeminamur,Cic. Tusc. 1, 40:
vultus,id. Or. in Clod. Fragm. 5, p. 153 ed. Orell.:
illa elocutio res ipsas effeminat,Quint. 8 prooëm. § 20.—
mollis, luxuriosus, dissolutus): ne quid effeminatum aut molle sit,Cic. Off. 1, 35, 129; cf. id. Tusc. 4, 30:
intolerabile est servire impuro, impudico, effeminato,id. Phil. 3, 5; so absol., Col. praef. § 15; cf.
histrio,Tert. Spect. 25:
furialis illa vox, religiosis altaribus effeminata,Cic. Planc. 35, 86:
effeminata ac levis opinio,id. Tusc. 2, 22, 52:
effeminata et enervis compositio,Quint. 9, 4, 142; cf. id. 1, 8, 2; 2, 5, 10 al.—Comp.:
multitudo Cypriorum,Val. Max. 9, 3 fin.—Sup.: animi languor, Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 27. —
pathicus,Suet. Aug. 68; Auct. Priap. 58, 2; Vulg. 3 Reg. 14, 24 al.—Adv.: effēmĭnāte, effeminately (acc. to A.), Cic. Off. 1, 4 fin.; Sen. Cons. ad Polyb. 36; Val. Max. 2, 7, 9.