ē-vĕnĭo — Lewis & Short
ē-vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (
I praes. subj. evenat, Enn. ap. Non. 507, 20; Plaut. Trin. 1, 2, 3; id. Mil. 4, 1, 19:
evenant,id. Ep. 3, 1, 2), v. n., to come out, come forth.
I Lit. (very rare):
merses profundo: pulchrior evenit,Hor. C. 4, 4, 65:
tota arundo serius praedicto tempore evenit,comes up, grows up, Col. 4, 32, 2:
sine modo rus eveniat,Plaut. Cas. 2, 8, 1:
Capuam,id. Rud. 3, 2, 17; cf.:
evenit sermo Samuelis Israeli,Vulg. 1 Reg. 3, 21.—Far more freq. and class.,
II Trop.
A In gen., to fall out, come to pass, happen; and with alicui, to befall, happen to, betide one (v. 2. accido, II., and 1. contingo, II. B. 3. b.):
in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi,Plaut. Am. 3, 2, 57 sq.; cf.:
maxime id in rebus publicis evenit,Cic. Rep. 1, 44:
timebam, ne evenirent ea, quae acciderunt,id. Fam. 6, 21; cf. id. Planc. 6, 15; Sall. C. 51, 26:
quid homini potest turpius, quid viro miserius aut acerbius usu venire? quod tantum evenire dedecus?Cic. Quint. 15, 49:
quem (sc. tyrannum) si optimates oppresserunt, quod ferme evenit, habet, etc.,id. Rep. 1, 42; cf.:
quod evenit saepius,id. ib.:
quod plerumque evenit,id. ib.; 2, 28 fin.:
hoc in hac conformatione rei publicae non sine magnis principum vitiis evenit,id. ib. 1, 45 fin.:
ut alia Tusculi, alia Romae eveniat saepe tempestas,id. Div. 2, 45:
quota enim quaeque res evenit praedicta ab istis? aut si evenit quippiam: quid afferri potest, cur non casu id evenerit?id. ib. 2, 24, 52:
ubi pax evenerat,had been concluded, Sall. C. 9, 3 et saep.:
vereor, ne idem eveniat in meas litteras,that the same thing will happen to my letter, Cic. Fam. 2, 10.—Impers., it happens (cf.: accidit, incidit, contigit, obtingit, fit), with ut:
evenit, senibus ambobus simul Iter ut esset,Ter. Phorm. 1, 2, 15; so Cic. Inv. 1, 35; Brutus ap. Cic. de Or. 2, 55, 224; Quint. 1, 5, 28; 2, 12, 5 et saep.; with quod, Enn. ap. Non. 507, 20 (cf. 2. accido):
ob id, quod furtum fecit servus, evenit, quo minus eum habere domino liceat,Dig. 30, 1, 45.—With dat.:
illi divitiae evenerunt maxumae,Plaut. Men. prol. 67; cf.:
damna evenerunt maxuma misero mihi,id. Stich. 1, 3, 56:
merito sibi ea evenerunt a me,id. Capt. 2, 3, 55:
cum mihi nihil improviso evenisset,Cic. Rep. 1, 4:
quibus (improbis) utinam ipsis evenissent ea, quae tum homines precabantur!id. Sest. 33; cf. id. Fin. 1, 16, 53 et saep.:
L. Genucio consuli ea provincia sorte evenit,fell to, Liv. 7, 6;
in the same sense without sorte,Sall. J. 35, 3; Liv. 2, 40 fin.; 9, 41 et saep.: si quid sibi eveniret, if any thing should happen to himself, euphemist. for if he should die, Suet. Caes. 86 Ruhnk.; Vop. Prob. 6 fin.; cf.:
si in Pompeio quid humani evenisset,Sall. H. Fragm. 5, 8, p. 244 ed. Gerl. (v. 2. accido, II.).—
B In partic., to proceed, follow, result (as a consequence) from any thing; to turn out, issue, end in any way (cf. evado, I. B. 2.; evado is used both of persons and things, but evenio only of things):
eventus est alicujus exitus negotii, in quo quaeri solet, quid ex quaque re evenerit, eveniat, eventurum sit, etc.,Cic. Inv. 1, 28, 42:
ut nobis haec habitatio bona, fausta, felix fortunataque eveniat,Plaut. Trin. 1, 2, 3:
quae (auspicia) sibi secunda evenerint,Cic. Div. 1, 15, 27 (al. secunde); cf. Suet. Vit. 9:
cuncta prospera eventura,Sall. J. 63, 1; cf. Liv. 21, 21; 37, 47:
quoniam quae occulte tentaverat, aspera foedaque evenerant (opp. prospere cessere),Sall. C. 26 fin. Kritz.; cf.:
si adversa pugna evenisset,Liv. 8, 31:
ut ea res mihi magistratuique bene atque feliciter eveniret,Cic. Mur. 1; so,
bene ac feliciter,Liv. 31, 5; cf. feliciter, * Caes. B. G. 4, 25, 3:
prospere,Cic. Fam. 3, 12, 2 (with cadere); so,
prospere,Plaut. Ps. 2, 1, 1; Cic. N. D. 2, 66 fin.; Liv. 9, 19:
bene,Sall. J. 92, 3; cf.:
male istis eveniat,Plaut. Curc. 1, 1, 39:
vides omnia fere contra ac dicta sint evenisse,Cic. Div. 2, 24 fin.; cf.:
quod si fors aliter quam voles evenerit,Plaut. Cas. 2, 5, 37:
si quid praeter spem evenit,Ter. And. 2, 6, 5; id. Ad. 5, 3, 29; id. Phorm. 2, 1, 16; 21:
quoniam haec evenerunt nostra ex sententia,Plaut. Men. 5, 9, 89; cf. Ter. Heaut. 4, 5, 17; id. Hec. 5, 4, 32:
istaec blanda dicta quo eveniant,Plaut. Most. 2, 1, 48; so,
quo,id. ib. 1, 2, 52; id. Bacch. 1, 2, 36; cf.
quorsum,Ter. Hec. 1, 2, 118.—Hence, ēventum, i, n. (acc. to evenio, II.).
A An occurrence, chance, event.
1 In gen. (rare):
semper me causae eventorum magis movent quam ipsa eventa,Cic. Att. 9, 5, 2:
plurimorum seculorum et eventorum memoria,id. Rep. 3, 9, 14:
si cujusque facti et eventi causa ponetur,id. Part. Or. 9, 32.—
2 In Lucr. opp. conjunctum, of the external conditions, or accidents, of persons and things (as poverty, riches, freedom, etc.), Lucr. 1, 450; 458; 467; 470 al.—
3 Alicujus, that which befalls one, experience, fortune:
ei qui sciunt quid aliis acciderit, facile ex aliorum eventis suis rationibus possunt providere,Auct. Her. 4, 9, 13:
ut te ex nostris eventis communibus admonendum putarem,Cic. Fam. 1, 7, 9:
fabula rerum eventorumque nostrorum,id. ib. 5, 12, 6:
cui omnia pendere ex alterius eventis coguntur,id. Tusc. 5, 12, 36:
plures aliorum eventis docentur,Tac. A. 4, 33.—
B The issue, consequence, result, effect of an action (cf.: exitus, eventus, successus, obitus, occasus), freq. in Cic., usually plur.:
consilia eventis ponderare,Cic. Rab. Post. 1;
so opp. facta,id. Pis. 41; Fragm. ap. Non. 204, 6;
opp. causae,id. Div. 1, 6 fin.; id. Top. 18:
quorum praedicta quotidie videat re et eventis refelli,id. Div. 2, 47 fin.—In sing., Cic. Att. 3, 8, 4.