ē-vŏmo — Lewis & Short
ē-vŏmo, ŭi, ĭtum, 3, v. a.,
(haec avis scribitur) conchas cum concoxerit, evomere,Cic. N. D. 2, 49; Suet. Claud. 44; id. Ner. 2; Tac. A. 12, 67; Vulg. Jonah, 2, 11 al.—
quod (urbs) tantam pestem evomuerit forasque ejecerit,Cic. Cat. 2, 1 fin.:
herbas,to put forth, Col. 8, 15, 3:
ignes (Vesbius),Sil. 17, 594:
pecuniam devoratam,to disgorge, give up, Cic. Pis. 37:
Nilus in Aegyptium mare se evomit,discharges itself, empties, Plin. 5, 9, 10, § 54.—
virus acerbitatis suae apud aliquem,Cic. Lael. 23, 87:
in aliquem orationem ex ore impurissimo,id. Phil. 5, 7, 20: iram in aliquem, Ter. Ad. 3, 2, 14; cf. id. ib. 3, 4, 65; id. Hec. 3, 5, 65.