frĭco — Lewis & Short
frĭco, cŭi, ctum, and (rarely) fricātum, 1, v. a.Sanscr. ghar-, gharsh-, rub; Gr. xri/w, xri=ma; Lat. frio; cf. Gr. xri/mptw, xrai/nw, to touch, color,
numquam concessavimus Lavari aut fricari aut tergeri, etc.,Plaut. Poen. 1, 2, 10:
corpus oleo,Mart. 4, 90, 5:
(sus) fricat arbore costas,Verg. G. 3, 256:
medicamento dentes,Scrib. Comp. 58:
membra fricata,Ser. Samm. 6, 76;
for which: si prurit frictus ocelli Angulus,Juv. 6, 577:
alopecias fricuere tunsis caepis,Plin. 20, 5, 20, § 41:
lacrima in fricando odora,id. 12, 25, 54, § 120:
mensae manu sicca fricatae,id. 13, 15, 30, § 99:
tofus fricatur vento,id. 36, 22, 48, § 166:
pavimenta,Vitr. 7, 1:
cum duo ligna inter se diutius fricta sunt,Sen. Q. N. 2, 22, 1: numquam hercle facerem, genua ni tam nequiter fricares, i. e. rubbed my knees as a suppliant (shortly before:
confricantur genua),Plaut. As. 3, 3, 88.—In mal. part., Plaut. Ps. 4, 7, 94; Petr. 92; Mart. 11, 99.