glădĭātōrĭus — Lewis & Short
glădĭātōrĭus, a, um, adj.gladiator,
ludus,Cic. Cat. 2, 5, 9:
certamen,id. de Or. 2, 78, 317: familia, a band or troop of gladiators, id. Sest. 64, 134; Caes. B. C. 3, 21, 4; Sall. C. 30, 7:
munus,Suet. Caes. 10; 39; id. Tib. 7; 37; 40; id. Calig. 18; 26 et saep.:
consessus,spectators assembled at gladiatorial shows, Cic. Sest. 58, 124; cf.
locus,a place for witnessing the same, id. Mur. 35, 73:
gladiatoria corporis firmitas,id. Phil. 2, 25, 63:
animus,i. e. desperate, Ter. Phorm. 5, 7, 71:
ad munus gladiatorium edendum,Liv. 28, 21, 1:
spectaculum,id. ib. § 2; Tac. A. 14, 17:
Venus, i. e. clinopale, concubitus,App. M. 2, p. 121.—
gladiatorio accepto decem talentis,Liv. 44, 31 fin.— Adv.: glădĭātōrĭe, in the manner of a gladiator:
quae gladiatorie, quae lenonice faceret,Lampr. Comm. 15, § 4.