hŏnōrĭfĭcus — Lewis & Short
hŏnōrĭfĭcus, a, um, adj.honor + facio,
numquam ab eo mentio de me nisi honorifica,Cic. Phil. 2, 15, 39:
cum tu a me rebus amplissimis atque honorificentissimis ornatus esses,id. Fam. 5, 2, 1:
orationem meam in te honorificam fuisse,id. ib. §
3: honorificentissima verba,id. Phil. 14, 11, 29:
seria partitur (Domitius Marsus) in tria genera, honorificum, contumeliosum, medium,Quint. 6, 3, 108; cf. id. ib. §
6: si quid honorificum pagina blanda sonat,Mart. 10, 45, 2:
P. Clodius in senatu sub honorificentissimo ministerii titulo M. Catonem a re publica relegavit,Vell. 2, 45, 4.— Comp.:
honorificentius est,Nep. Eum. 1, 5.—Adv.: hŏnōrĭfĭcē, honorably, with honor or respect, honorably:
aliquid de aliquo honorifice praedicare,Cic. Phil. 11, 13, 33:
respondere alicui,id. ib. 7, 8, 23:
consurgitur,Cic. Verr. 2, 4, 62, § 138:
promittere (with large),Q. Cic. Petit. Cons. 11, 44:
iratus, quod ... nihil in se honorifice neque publice neque privatum factum esset,that no honors had been shown him, Liv. 42, 1, 7.—Comp.:
ut nemini sit triumphus honorificentius quam mihi salus restitutioque perscripta,Cic. Pis. 15, 35:
nec liberalius nec honorificentius se potuisse tractari,id. Fam. 13, 27, 2.—Sup.:
aliquem honorificentissime appellare,id. ib. 6, 6, 10:
litterae tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae,id. Att. 14, 13, B, 2.