immĭnŭo — Lewis & Short
immĭnŭo (inm-), ŭi, ūtum, 3, v. a.inminuo,
si istas exiguas copias quam minime imminueris,Cic. Fam. 3, 3, 2:
pondus,Plin. 33, 3, 13, § 47.—
corpus otio, animum libidinibus imminuebant,Tac. H. 2, 93; cf.:
Gauda, morbis confectus, et ob eam caussam mente paululum inminuta,Sall. J. 65, 1:
vires (Venus),Lucr. 5, 1017; cf. ib. 626.—In mal. part.:
virginem,App. Flor. p. 350; Lact. 1, 10 fin.—
aestivorum tempus comitiorum mora imminuerat,Sall. J. 44, 3:
quod populi semper proprium fuit, quod nemo imminuit, nemo mutavit,Cic. Agr. 2, 7, 19:
imminuitur aliquid de voluptate,id. de Or. 1, 61, 259:
nihil ex consuetudine luxus atque desidiae,Suet. Ner. 42:
postquam se dolor imminuit,Ov. H. 15, 113:
verbum imminutum,contracted, Cic. Or. 47, 157.—
nullum jus tam sanctum atque integrum, quod non ejus scelus atque perfidia violarit et imminuerit,Cic. Rosc. Am. 38, 109:
cupiditas imminuta ac debilitata,id. Phil. 12, 3, 7:
bellum attenuatum atque imminutum,id. de Imp. Pomp. 11, 30:
pudicitiam,Plaut. Cist. 1, 1, 90:
auctoritatem,Cic. Att. 1, 18, 5; cf. Cic. Verr. 2, 4, 27, § 60:
jus legationis,id. ib. 2, 1, 33, §
84: laudem alicujus,id. Att. 14, 17, A, 2:
libertatem,id. Caecin. 12, 35:
Bocchi pacem,Sall. J. 81, 4:
mentes hominum (ebrietas),Gell. 15, 2, 4:
Agrippa discidio domum imminuerat,Tac. A. 2, 86.—With acc. pers. only in Tac.:
quamquam Augusta se violari et imminui quereretur,Tac. A. 2, 34:
perculso Seneca, promptum fuit Rufum Fenium imminuere,id. ib. 14, 57.—Hence, immĭnūtus, a, um, P. a., diminished, smaller, weak:
mens,Tac. A. 6, 46:
modus intercalandi interdum cumulatior, interdum imminutior,Sol. 1, § 44