immŏdĕrātus — Lewis & Short
immŏdĕrātus (inm-), a, um, adj.in-moderatus,
ipsum illum Aristotelis discipulum, superbum, crudelem, immoderatum fuisse,Cic. Att. 13, 28, 3:
homo et turbulentus,id. Phil. 10, 11, 23:
mulier,id. Cael. 21, 53:
immensae cupiditates, infinitae et immoderatae sunt,Auct. Her. 2, 22, 34:
intemperantia,Cic. Ac. 1, 10, 39:
quippe duos pro uno dominos acceptos, inmoderata, infinita potestate,Liv. 3, 9, 4:
res immoderata cupido est,Ov. P. 4, 15, 31:
motus animi, cum immoderatiores sunt, vitia fiunt,Gell. 19, 12, 4:
immoderatissimae luxuriae esse,Suet. Ner. 51:
immoderato potu et pastu pars animi obstupefacta,Cic. Div. 1, 29, 60:
ne immoderata aut angusta sit oratio,id. Or. 58, 198: vox immoderatior, Cael. ap. Quint. 11, 1, 51: tam immoderatae linguae fuit, unbridled, Suet. Vit. Luc.:
tempestates,Cic. Rosc. Am. 45, 131.—Hence, adv.: immŏdĕrātē.
moveri immoderate et fortuitu,Cic. Univ. 13:
vox immoderate profusa,id. N. D. 2, 59, 149:
effunditur spiritus,Quint. 11, 3, 63.—
vivere,Cic. Univ. 12:
jactari,id. Div. 1, 29, 60:
abuti nostra facilitate,id. Fam. 12, 1, 2.—Comp.:
ferre casum incommodorum tuorum,Cic. Fam. 5, 16, 5.—Sup.:
laetari,Spart. Sev. 20.