impărātus — Lewis & Short
impărātus (inp-), a, um, adj.2. inparatus,
ut ne imparatus sim, si adveniat Phormio,Ter. Phorm. 2, 1, 84; cf. id. And. 3, 1, 20; id. Phorm. 1, 4, 2:
(Antonius) imparatus semper aggredi ad dicendum videbatur: sed ita erat paratus, ut, etc.,Cic. Brut. 37, 139:
quamquam paratus in imparatos Clodius inciderat,id. Mil. 21, 56:
inermem atque imparatum adoriuntur,id. Sest. 37, 79:
ut in ipsum incautum atque etiam imparatum incideret,Caes. B. G. 6, 30, 2:
imparati cum a militibus, tum a pecunia,Cic. Att. 7, 15, 3:
inops ipse rerum omnium atque imparatus,Suet. Caes. 35:
breve tempus longum est imparatis,Cic. Phil. 3, 1, 2:
istae facient hanc rem mihi ex parata imparatam,Plaut. Cas. 4, 4, 8.—Sup.:
omnibus rebus imparatissimus,Caes. B. C. 1, 30 fin.