impĕrātōrĭus — Lewis & Short
impĕrātōrĭus (inp-), a, um, adj.imperator.
quod ipse honos laborem leviorem faceret imperatorium,Cic. Tusc. 2, 26, 62:
jus,Cic. Verr. 2, 1, 21, § 57; cf.
partes (shortly before: imperatoris partes),Caes. B. C. 3, 51, 5:
nomen,Cic. Fam. 11, 4, 1; Tac. A. 1, 3:
consilium,Cic. N. D. 3, 6, 15:
laus,id. Ac. 2, 1, 2:
virtus,Quint. 7, 10, 13; 8, 2, 11:
ars,id. 2, 17, 34:
manubiae,Cic. de Or. 3, 3, 10:
pulvis sudorque (opp. campestris meditatio),Plin. Pan. 13, 1:
navis,an admiral's ship, Plin. 19, 1, 5, § 22.—* Adv.: impĕrātōrĭē, like a general: dum se ad id bellum imperatorie instruit, Treb. Claud. 6.—
genesis,Suet. Dom. 10:
munera,id. Vesp. 24:
onera,id. Calig. 42.