imperfectus — Lewis & Short
imperfectus (inp-), a, um, adj.2. inperfectus,
I unfinished, incomplete, imperfect (not freq. till after the Aug. per.):
quidam homines in capite meo solum elaborarunt, reliquum corpus imperfectum ac rude reliquerunt,Cic. Fam. 1, 9, 15:
quaedam (animalia),Ov. M. 1, 427; cf.
infans,id. ib. 3, 310:
pars manebat,Verg. A. 8, 428:
pons,Caes. B. G. 6, 35, 6:
cibus,i. e. undigested, Juv. 3, 233:
imperfecto adhuc bello,Suet. Caes. 26:
qui imperfectum librum supple verit,id. ib. 56; cf.
Hirt. B. G. prooem. § 2: librum reliquerat,Suet. Gramm. 12:
opera reliquit,id. Tib. 47:
quae rudia atque imperfecta adhuc erant,Quint. 3, 1, 7:
causae (opp. perfectae),id. 4, 2, 3:
sermo,id. 9, 2, 57; 11, 3, 121:
vita,Lucr. 3, 958.—Comp.:
insuavius hoc imperfectiusque est,Gell. 1, 7, 20.—As subst.: imperfectum, i, n.: sunt omnia in quaedam genera partita aut incohata nulla ex parte perfecta;
imperfecto autem nec absoluto simile pulchrum esse nihil potest,Cic. Univ. 4.—
II Esp., morally imperfect; plur. as subst. (opp. sapientes):
ad imperfectos et mediocres et male sanos hic meus sermo pertinet,Sen. Tranq. 11, 1.—Adv.: imperfectē, imperfectly, incompletely:
imperfecte atque praepostere syllogismo uti,Gell. 2, 8, 1.