incĭtātĭo — Lewis & Short
incĭtātĭo, ōnis, f.incito,
languentis populi,Cic. de Or. 2, 9, 35:
acris et vehemens,id. ib. 2, 43, 183.—
qui (sol) tanta incitatione fertur, ut, celeritas ejus quanta sit, ne cogitari quidem possit,Cic. Ac. 2, 26, 82:
ejaculari incitatione,Scrib. Comp. 84.—
mentis,Cic. Div. 1, 40, 89:
sic evolavit oratio, ut ejus vim atque incitationem aspexerim,id. de Or. 1, 35, 161.