jānŭa — Lewis & Short
jānŭa, ae, f.Janus, i. e. ianus, from i, ire; cf. Sanscr. yāna, itio, incessus, from yā, ire,
foresque in liminibus profanarum aedium januae nominantur,Cic. N. D. 2, 27, 67:
claudere,Cic. Verr. 2, 1, 26, § 66:
januam occludere,Plaut. Aul. 1, 2, 11:
pultare,id. Poen. 3, 4, 30:
ante ostium et januam,id. Pers. 5, 1, 6:
indiligenter observare,id. As. 2, 2, 7:
reserare,Ov. H. 4, 141:
frangere,Hor. S. 1, 2, 128.—The dog was commonly chained there;
hence, janua mordax,Plaut. Truc. 2, 4, 1; cf. id. Most. 3, 2, 126 sq.—
inferni janua regis,Verg. A. 6, 106; cf.:
atri janua Ditis,id. ib. 6, 127:
mortis,Sil. 11, 187:
leti,Val. Fl. 4, 23:
cum eam urbem sibi Mithridates Asiae januam fore putasset,the key of Asia, Cic. Mur. 15, 33:
hic locus est gemini janua vasta maris,Ov. Tr. 1, 10, 32.—
qua nolui janua sum ingressus in causam,Cic. Planc. 3, 8:
facillime vos ad ea, quae cupitis, perventuros, ab hoc aditu januaque patefacta,id. de Or. 1, 47, 204:
illa januam Famae patefecit,Plin. Ep. 1, 18, 4; Val. Fl. 4, 231:
vultus ac frons, quae est animi janua,Q. Cic. Pet. Cons. 11, 44:
ego sum ostium,Vulg. Johan. 10, 2.